Non teñen documentos nin familia e , por iso , os gardas do campo de refuxiados lle chaman simplemente " A " . O día en que fai dez anos , decide comezar a escribir un diario en que recolle a súa vida xunto a outros cinco nenos non acompañados : a busca da comida , os xogos e a amizade . A pesar da precaria situación en que sobreviven , os rapaces non deixan de manten viva a intención de pertencer , de ter algún lugar ao que lle chamar << fogar >> . Lonxe do sentimentalismo , Tanase relata , cun estilo conciso e brillante , unha historia conmovedora marcada pola vitalidade dos nenos protagonistas : son curiosos , enérxicos e amósanse decididos na busca dun futuro mellor . A voz de A non é a voz de ninguén ; porque , como explica o autor , << os rapaces non acompañados nos campos de refuxiados non son ninguén , eles son todos . Eles son nós >> . UNHA NOVELA PARA RAPACES QUE TODOS OS ADULTOS DEBERIAN LER
